'ESC250': de stemmen van onze redacteurs
In dit artikel:
De redacteurs van de site hebben hun stemmen voor de lopende ESC250-verkiezing uitgebracht en leggen per persoon uit hoe hun top tien is opgebouwd en waarom bepaalde liedjes er voor hen uitspringen.
Dennis kiest opvallend jong: zijn lijst bevat uitsluitend nummers uit het huidige en vorige decennium. Persoonlijke herinneringen spelen mee; zo woonde hij het Songfestival van 2021 in Rotterdam zelf bij, en dat evenement leverde voor hem een blijvende favoriet op — Stefania’s Last Dance (Griekenland, 2021) noemt hij zijn ultieme Songfestivalliedje, al staat dat nummer in zijn huidige stemronde op plek 12. Zijn nummer één is dit jaar C’est la vie van Claude (Nederland, 2025). Verder prijkt in zijn lijst veel recent werk en enkele inzendingen uit Wenen 2015 (Elina Born & Stig Rästa, Aminata) naast tracks die hij vaak draaide of als guilty pleasures bestempelt, zoals Loreens Tattoo en EQUINOX’ Bones.
Matthias stemt meer nostalgisch en wisselt dit jaar zijn vaste topposities: zijn twaalf punten gaan naar Nocturne van Secret Garden (Noorwegen, 1995). Hij houdt meerdere klassiekers hoog in het vaandel — Molitva, Salvador Sobral, Domenico Modugno — en geeft ruimte aan minder bekende parels zoals Hora (Israël, 1982), een nummer dat hij via een eerder interview ontdekte. Opvallend is dat zijn nummer één dit jaar Save Your Kisses for Me (Brotherhood of Man, VK, 1976) is; hij zegt ook nummers te herwaarderen die vorig jaar minder aan de beurt kwamen.
Sven blijft trouw aan emotionele, dramatische songs: zijn top drie is ongewijzigd ten opzichte van vorig jaar, met Tattoo van Loreen (Zweden, 2023) op één, gevolgd door Natasha St‑Pier en Pastora Soler. Hij kiest vaak voor nummers met sterke emotionele lading of gelaagde betekenis — vandaar ook vermeldingen van Cornelia Jakobs, Barbara Pravi en het poëtische Rapsodia van Mia Martini. Tegelijk voegt hij licht verteerbare popnummers toe zoals SloMo en Energy, en haalt hij Belgische favorieten terug ter ere van artiesten die volgens hem toen onderpresteerden.
Thomas pakt het juist willekeurig aan: hij begint met een blanco lijst en bouwt zijn volgorde op vanuit impuls. Daardoor staat Voilà van Barbara Pravi (Frankrijk, 2021) dit jaar op één — hij vindt het onterecht dat Pravi eerder geen punten van de Belgische vakjury kreeg. Zijn lijst bevat een mix van recente en oudere inzendingen, met een lichte Benelux‑inslag (Joost Klein, Red Sebastian) en internationale favorieten als Shum (Go_A), Zero Gravity en Birds van Anouk.
Samen bieden de lijsten een afspiegeling van hoe persoonlijk smaak bij het Songfestival is: herinneringen aan live‑ervaringen, nostalgie voor oude winnaars, waardering voor moderne productie en het toelaten van guilty pleasures bepalen de keuzes. De redacteurs tonen ook aan dat favorieten kunnen veranderen — soms doordat live‑ervaringen een nummer verheffen, soms door hernieuwde aandacht voor oudere parels — en dat zowel melancholie als pure popplezier evenveel kans maken in hun ideale Songfestivalcanon.