Felicia, Greczula of Lilla Al-Fadji? Dit zijn kanshebbers finale 'Melodifestivalen 2026'

In dit artikel:

In Stockholm kreeg Songfestival.be tijdens de generale repetitie van de finale van Melodifestivalen 2026 een blik achter de schermen van de 66ste editie, waar Zweden opnieuw beslist wie het land naar het Eurovisiesongfestival stuurt. De show vond plaats in de Strawberry Arena en oogde weer als een massaal familie-evenement: overvolle trams, zelfgemaakte spandoeken van kinderen en signeersessies in drukke winkelcentra. Het publiek reageerde enthousiast zodra de opbouwmuziek begon; de productie opende met een korte terugblik op de finalisten nadat de voorrondes wekenlang door verschillende, ook landelijke, Zweedse steden trokken.

De finale bestond uit twaalf acts, die uiteenliepen van geroutineerde veteraancomebacks tot verrassende nieuwkomers. Belangrijkste observatie van de redactie: Felicia lijkt de favoriet — tijdens de repetitie werd zij zelfs uitgeroepen tot winnares, mogelijk als publieksproef — maar de puntentelling laat ruimte voor verrassing doordat eerst een internationale jury stemt en daarna het publiek kan bijsturen.

Hoofdpunten per act (korte indrukken)
- A*Teens (Iconic): nostalgische comeback van een eind jaren ’90‑groep. Publieksmagneet maar visueel en muzikaal wat gedateerd; voelt tien jaar te laat om echt hoge ogen te gooien op het Songfestival.
- Meira Omar (Dooset daram): in de herkansing naar de finale geklommen. Een nummer met Arabische invloeden dat zich kan onderscheiden op het internationale toneel; potentieel fanfavoriet als het niet te veel in hetzelfde exotische straatje valt.
- Lilla Al‑Fadji (Delulu): verrassingsacts die het Songfestival zelf op de hak neemt; populair bij kinderen en één van de grotere kanshebbers door originaliteit en onverwachte aantrekkingskracht.
- Saga Ludvigsson (Ain’t Today): jonge talentenjacht‑alumna met een degelijk, meezingbaar popnummer. Te klassiek en daardoor waarschijnlijk onvoldoende om naar Wenen te gaan, maar beloftevol voor toekomstige edities.
- Smash into Pieces (Hollow): gevestigde pop‑rockband die vooral jong publiek aanspreekt; showelementen (masker) helpen, maar het genre lijkt dit jaar minder onderscheidend.
- Cimberly (Eternity): nog een talentenjacht‑doorstromer met een braaf, Melfest‑getint nummer. Voelt niet klaar voor het grote Eurovisiepodium; er bestaat onduidelijkheid of dit de juiste keuze is in vergelijking met soortgelijke artiesten.
- Medina (Viva L’Amor): publiekslieveling in Zweden die echter erg op eigen eerdere werk lijkt voort te borduren. Grote kans op nationale finaleplaats, maar internationaal riskeert het nummer te vlak te blijven.
- Greczula (Half of me): flamboyante QUEEN‑achtige act die inspeelt op nostalgie. Wisselend effect — zowel half overtuigend als een mogelijke outsider voor de top drie in Wenen als de jury en publiek daarvoor vallen.
- Robin Bengtsson (Honey Honey): voormalige vertegenwoordiger met een country‑getint nummer. Publieksreacties toonden verzadiging; moeilijk voorstelbaar dat dit genoeg indruk maakt op het Songfestival.
- Felicia (My System): afgewerkte, sterk gebouwde show die de arena volledig loskreeg. Breed toegankelijk en door velen als favoriet gezien, maar bestaat ook de vrees dat het te veel van het goede wordt en in de halve finale kan stranden.
- Sanna Nielsen (Waste Your Love): terugkeer van een bekende naam uit de Undo‑periode, maar vocaal en stylistisch minder overtuigend; werkt goed als gay-anthem of festivaltrack maar mist impact voor een overwinning.
- Brandsta City Släckers (Rakt i elden): dorpse brandweergroep‑concept, vooral amusant en kindvriendelijk. Novelty‑act met entertainmentwaarde, maar weinig realistische kans op internationale scoring.

Naast de acts viel op dat Melodifestivalen zichzelf presenteert als een kleurrijke, goed geprinte show: dragacts, snelle outfitwissels en intervaloptredens (waaronder het terugbrengen van oude trio‑hits door KAJ) maakten de productie levendig. De organisatie laat zien hoe je een tv‑showpubliek activeert, zo luidde de impliciete boodschap richting de EBU.

Conclusie en verwachting
Felicia profileert zich als de favoriet met My System, maar de combinatie van internationale jury en publieksstemmen houdt de uitslag open. Lilla Al‑Fadji en Greczula worden genoemd als mogelijke verrassingen; Meira Omar kan door haar unieke sound ook stemmen binnenhalen. Voor sommige gevestigde namen (Medina, Robin Bengtsson, Sanna Nielsen) geldt dat ze publiek blijven trekken, maar dat hun songs mogelijk te voorspelbaar zijn om in Wenen echt door te breken. Melodifestivalen zelf blijft evenwel een solide, populaire show — een evenement dat Zweden cultureel veel geeft, onafhankelijk van de uiteindelijke Eurovisie‑prestatie.