'Liefste Songfestival, is dit het nu?'
In dit artikel:
Jasper Van Biesen publiceert een persoonlijke liefdesbrief aan het Eurovisiesongfestival waarin hij zijn ontgoocheling en verdriet beschrijft: wat ooit voor hem een veilige plek van positiviteit, muziek en verbondenheid was, voelt nu verscheurd door polariserende politiek, mediaspelletjes en organisatorische lafheid. Hij zet herinneringen tegenover teleurstelling — van zijn eerste zaalervaring in 2018 en het intens meeleven met Conchita tot onvergetelijke liedjes en artiesten die het festival voor hem menselijk maakten — en laat zien hoe die warme herinneringen nu verbleken.
Centrale kritiek richt zich op de European Broadcasting Union (EBU) en de omroepen: volgens Van Biesen doen zij alsof het festival geen politieke afwegingen kent en verschuilen ze zich achter formules als “omroepen nemen deel, geen landen”, terwijl vlaggen, regeringen en politieke belangen al lang op het podium meespelen. Hij verwijt de EBU angst en hypocrisie omdat regels niet consequent gehandhaafd worden — concreet wijst hij op vermeende overtredingen door de Israëlische omroep, waaronder georganiseerde promotie met staatssteun, iets wat volgens de auteur strijdig is met de eigen regels van de EBU. Die ogenschijnlijke uitzonderingspolitiek ondermijnt volgens hem geloofwaardigheid en de principes waarop het festival ooit gestoeld was: verbinding en solidariteit na oorlog.
Van Biesen schetst ook technische en artistieke ontmenselijking: pre-recorded backing vocals, ingestelde microfoons die dankwoorden verhinderen, kunstmatige applaushulpmiddelen en onstabiele keuzes rond jury’s en regels maken het festival tot een machine in plaats van een rommelig, levend feestje. Hij noemt de stroom van angst die besluitvorming beïnvloedt: omroepen die willen spreken maar zwijgen uit vrees voor repercussies, waardoor neutraliteit ten onrechte wordt geproblematiseerd.
Toch is zijn brief geen afrekening maar een rouwproces: hij mist het festival dat verbinding bood en roept EBU, omroepen en beleidsmakers op moed te tonen, regels echt te laten tellen en terug te keren naar het verbindende fundament. Ondanks pijn en afnemende liefde bekent hij dat hij nog steeds geeft om het Songfestival — en dat die blijvende genegenheid hem ook pijn doet, omdat het hem doet hopen dat het festival kan kiezen wie het wil zijn.
Kortom: een emotionele oproep van een fan/journalist die waarschuwt dat het Songfestival door politieke spelletjes, gebrekkige handhaving en commerciële verkramptheid dreigt te verliezen wat het ooit zo waardevol maakte, en die pleit voor herstel van transparantie, moed en solidariteit.