Zo schitterde Margriet Hermans drie keer in 'Eurosong'

In dit artikel:

Zangeres en showbizzicoon Margriet Hermans, die deze week overleed, had een lange band met het Vlaamse Eurosong: drie keer stelde ze zich kandidaat voor de Belgische selectie van het Eurovisiesongfestival, telkens met verschillende stijlen en telkens zonder de eindzege.

In 1987 verscheen een jonge Hermans met het nummer In Slow Motion in de voorronde, met muziek van haar ontdekker Marc Dex. Ze wilde als gastland België vertegenwoordigen op het Songfestival in Brussel en leverde een visueel opvallend optreden af, maar eindigde op de zevende plaats.

Twee jaar later, in 1989, keerde ze terug met Wat ik bedoel, een nummer waarvan ze de tekst samen met Marc Dex schreef. Ondanks rugklachten die haar bijna tot terugtrekking brachten, deed ze toch mee — op aandringen van Dex — en behaalde een zesde plek. Dat zou haar beste klassering in de Eurosong-selecties blijven.

Na aanvankelijke beloftes om niet opnieuw deel te nemen, voelde Hermans in 1999 toch weer de kriebel. Met Ik vaar met je mee, een vissersliedje met een Griekse inslag, strandde ze in de halve finale en haalde ze de grote finale niet; in haar poule won Vanessa Chinitor, die België dat jaar naar Jeruzalem stuurde. Het nummer bleef desondanks een favoriet: Hermans bracht het later opnieuw uit op haar album Spiegelbeeld en bleef het af en toe live zingen.

Eurosong fungeerde als een terugkerende rode draad in Hermans’ carrière: ze won de selectie nooit, maar het platform hield haar zichtbaar in de Vlaamse muziekwereld en leverde haar nieuwe publiek op. Jaren later scoorde ze opnieuw succes met een cover tijdens Liefde voor Muziek (een bewerking van 2 Fabiola’s nummer uit een latere Eurosong), en ze beleefde een publiekelijke opleving toen ze een Radio2‑prijs in ontvangst nam voor een zomerse hit.

Margriet Hermans blijft door haar drie Eurosong-deelnames en haar onafscheidelijke podiumpersoonlijkheid deel van de Belgische Songfestivalgeschiedenis.